เรื่องราวในวันนี้ เริ่มด้วยเรื่องที่คงจ ะฉินและชาแล้วมั่ง กับชีวิตการทำงาน เป็นคนทำ
งาน และหลุดพ้นจากคำว่านักศึกษาอย่างเต็มต ัว ความแตกต่างนั้น ไม่ได้อยู่ที่งานที่ ทำ
เพราะแทบจะไม่ต่างจาก เดิมนัก นั่นคือ คิด ถ่าย และตัด เรื่องที่ต้องปรับต ัว น่าจะเป็น
เรื่องของการตื่นน อน คิดดูแล้ว เป็นเรื่อง ที่ไร้สาระจังเลย แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขก ัน
ได้ง่ายๆนะ ความขีเกียจนั่น แหละ มักจะชนะเสมอ เวล าตื่นนอน ปัญหาอยู่ที่ว่า ถ ้าหาก
สามารถตื่นและลุกไปเ ข้าห้องน้ำได้โดยที่ไม่น อนต่อ เท่านั้นแหละ เราจ ะไม่มาสายอีก
แต่มันยากงัย เพราะว่ามันยังเป็นโรคติด ต่อจากการเรียนในรั้วมหา วิทยาลัยอยู่ ถึงขนาด
ที่บางวัน ยังอยากจะโดดงาน เลย มันไม่ได้หรอก โตแล้วนะ คอยบอกตัว เองทุกวัน
ผมมีความเชื่อว่า มน ุษย์เราส่วนใหญ่ กลัวการเปล ี่ยนแปลงนะ เพราะการเปล ี่ยนแปลงจะ
ทำให้เกิดการเพิ่มหรือลดลง ของอะไรบางอย่างไป งง กันหรือเปล่า คงไม่นะ แต่ผม
ชอบนะ การเปลี่ยนแปล ง มันทำให้คนเรามี พัฒนาการ คุณเคยนั่งคิดหรือ เปล่าว่าใน 1 ปี
ที่ผ่านไป คุณได้ทำอ ะไรแล้วรู้สึกว่าเป็นส ิ่งใหม่บ้างหรือเปล่า ถ้าไม่มี มันน่าเสียดายนะ
แต่คงไม่มีใครหรอกมั่ง ที่จะอยู่กับที่ โดยที่ไม่ได้ทำอะไรแป ลกใหม่ให้กับชีวิต ในปีนี้
ถือว่าเป็นการเปลี่ยน แปลงอะไรหลายๆอย่างในชีวิต เหมือนกัน ทั้งการทำงาน การไม่มี
ค่าขนม การไม่ได้โดดเรียน การไม่ได้มองสาวในมอ . แต่มันมี สิ่งทดแทนกันอยู่ แต่ว่า
จะเป็นอะไรนั้น โอกาสหน้า จะมาเล่าให้ฟังแล้วกัน...
